Jak oznakować małe opakowania kosmetyków i próbki

Maleńkie pomadki ochronne, roll-ony 10 ml, miniaturki podróżne i saszetki z próbkami rodzą to samo praktyczne pytanie: jak oznakować małe opakowania kosmetyków, gdy ledwo starcza miejsca na nazwę marki? Ten poradnik wyjaśnia, jakich informacji wymaga UE, co wolno przenieść na kartonik zewnętrzny lub ulotkę, jakie wyłączenia obowiązują dla bardzo małych opakowań i bezpłatnych próbek oraz jak zaprojektować etykietę zgodną z prawem, a przy tym czytelną.

Krótka odpowiedź

Mały rozmiar nie znosi obowiązków etykietowania. Zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 produkt kosmetyczny musi zawierać nazwę i adres osoby odpowiedzialnej, zawartość nominalną, datę minimalnej trwałości lub okres po otwarciu, środki ostrożności, numer partii, funkcję i wykaz składników. Gdy opakowanie jest zbyt małe, kilka elementów można umieścić na opakowaniu zewnętrznym albo na dołączonej lub dostarczonej razem z produktem ulotce, etykiecie, taśmie, zawieszce lub karcie, ale kilka elementów musi pozostać na samym opakowaniu. Bezpłatne próbki nie są zwolnione z przepisów dotyczących bezpieczeństwa, a jedynie z kilku elementów etykietowania.

Jakie informacje musi zawierać etykieta kosmetyku?

Artykuł 19 wymienia obowiązkowe dane. Zarówno opakowanie bezpośrednie, jak i zewnętrzne powinny zawierać, nieusuwalnym, łatwo czytelnym i widocznym drukiem:

• nazwę lub nazwę zarejestrowaną oraz adres osoby odpowiedzialnej (a w przypadku importu także kraj pochodzenia);
• zawartość nominalną w momencie pakowania, według masy lub objętości;
• datę minimalnej trwałości („najlepiej zużyć przed końcem”) lub symbol okresu po otwarciu;
• szczególne środki ostrożności przy stosowaniu, w tym wszelkie obowiązkowe ostrzeżenia z załączników;
• numer partii lub inne oznaczenie umożliwiające identyfikację;
• funkcję produktu, chyba że wynika jasno z jego prezentacji;
• wykaz składników, z użyciem nazw INCI, poprzedzony słowem „Ingredients”.

Osoba odpowiedzialna jest prawnym punktem oparcia etykiety. Jeśli nie są Państwo pewni, kto nią jest w przypadku Państwa produktu, nasz poradnik o CPSR wyjaśnia, jak ta rola łączy się z dokumentacją bezpieczeństwa.

Przeczytaj też Wymogi etykietowania kosmetyków w UE: pełna lista kontrolna

Co wolno przenieść z bardzo małego opakowania?

Rozporządzenie uznaje, że niektóre elementy po prostu się nie mieszczą. W praktyce obowiązują następujące ułatwienia, zazwyczaj gdy z przyczyn praktycznych nie jest możliwe nadrukowanie danego elementu na opakowaniu:

• Środki ostrożności i wykaz składników: mogą znaleźć się na ulotce, etykiecie, taśmie, zawieszce lub karcie dołączonej do produktu lub z nim związanej. Na opakowaniu umieszcza się wówczas odnośnik, czyli skróconą informację lub symbol otwartej dłoni z książką z załącznika VII rozporządzenia, kierujący użytkownika do tego dokumentu.
• Numer partii: jeśli opakowanie jest zbyt małe, może znaleźć się wyłącznie na opakowaniu zewnętrznym. Gdy brak opakowania zewnętrznego, nadal musi być gdzieś na produkcie.
• Wykaz składników dla takich produktów jak mydła, kule do kąpieli i podobne drobne wyroby: może być wyłożony na tabliczce w bezpośrednim sąsiedztwie pojemnika, w którym produkt jest oferowany do sprzedaży.

Dwa elementy prawie zawsze pozostają na opakowaniu: nazwa i adres osoby odpowiedzialnej (przynajmniej w formie skróconej) oraz oznaczenie partii, chyba że zastosowanie ma ułatwienie dotyczące opakowania zewnętrznego. Przed ostatecznym zatwierdzeniem należy sprawdzić aktualne brzmienie art. 19 i wytyczne krajowego organu, ponieważ liczy się dosłowne brzmienie i szczegóły.

Czy istnieją wyłączenia dla bardzo małych opakowań i próbek?

Tak, ale wąskie. Zawartości nominalnej nie trzeba podawać w przypadku opakowań zawierających mniej niż 5 gramów lub 5 mililitrów, bezpłatnych próbek i opakowań jednorazowego użytku. Organy stosują tę samą logikę do saszetek i ampułek przeznaczonych do jednorazowego użycia. Te wyłączenia dotyczą informacji o zawartości. Nie znoszą pozostałych elementów ani obowiązków w zakresie bezpieczeństwa.

Bezpłatna próbka nadal jest produktem kosmetycznym, który udostępniają Państwo ludziom. Wymaga oceny bezpieczeństwa, dokumentacji informacyjnej produktu i zgodnych składników. Jeśli rozdają Państwo miniaturową wersję produktu, należy traktować ją jako produkt z własnym opakowaniem i własną etykietą.

Data minimalnej trwałości czy symbol PAO?

Produkty o trwałości dłuższej niż 30 miesięcy nie wymagają daty trwałości, ale muszą mieć symbol okresu po otwarciu, czyli otwarty słoiczek z liczbą miesięcy. Produkty o krótszej trwałości noszą datę ze słowami „najlepiej zużyć przed końcem” lub symbolem klepsydry, po których następuje miesiąc i rok albo dzień, miesiąc i rok. Bardzo małe opakowania często używają samego symbolu, bo oszczędza miejsce. Należy upewnić się, że liczba miesięcy jest poparta danymi. Test stabilności i kompatybilności to zwykły sposób uzasadnienia okresu trwałości i PAO, a w przypadku miniatur ma jeszcze większe znaczenie, ponieważ produkt zachowuje się inaczej w słoiczku 5 ml niż w 50 ml.

Przeczytaj też Funkcja kosmetyku na etykiecie: kiedy trzeba ją podać

Jak zaprojektować etykietę, która się zmieści?

Zaczynamy od listy wymogów prawnych i idziemy wstecz, a nie od grafiki. Kilka praktycznych sposobów:

• Wykorzystać kartonik zewnętrzny. Pełny wykaz składników, ostrzeżenia i adres umieścić na pudełku, a na opakowaniu zostawić markę, nazwę produktu, zawartość (jeśli wymagana), symbol PAO, partię i skrócony adres.
• Zastosować etykietę rozkładaną. Etykieta-książeczka lub odklejana na tubie lub butelce daje kilkakrotnie większą powierzchnię druku.
• Dołączyć ulotkę lub zawieszkę. Symbol otwartej dłoni na opakowaniu informuje użytkownika, że warto ją przeczytać.
• Zadbać o czytelność druku. Przepis art. 19 nie określa minimalnego rozmiaru czcionki, ale organy oczekują liter, które zwykły konsument odczyta bez wysiłku. Bardzo jasnoszary druk na zakrzywionej powierzchni tego testu nie przejdzie.

Jaki język jest wymagany?

Język środków ostrożności i informacji o funkcji określa każde państwo członkowskie, w którym produkt jest sprzedawany, zwykle jest to język urzędowy. Na opakowaniach wielojęzycznych nie należy zmniejszać tłumaczeń do rozmiaru, którego nikt nie odczyta. Etykieta rozkładana lub ulotka w kilku językach jest lepsza niż mikroskopijny druk. Nazwy składników używają INCI i nie wymagają tłumaczenia.

Błędy, które widzimy na małych opakowaniach

• Pominięcie adresu osoby odpowiedzialnej, bo „na etykiecie jest adres strony internetowej”. Adres internetowy nie jest adresem.
• Wydrukowanie wykazu składników na kartoniku, a sprzedaż miniaturek bez kartonika.
• Użycie symbolu PAO z liczbą miesięcy, która nigdy nie była badana.
• Założenie, że bezpłatna próbka nie wymaga raportu bezpieczeństwa.
• Pominięcie obowiązkowego ostrzeżenia z załączników, na przykład dla niektórych farb do włosów, produktów przeciwsłonecznych lub produktów zawierających określone konserwanty.

Przeczytaj też Ostrzeżenia na etykietach kosmetyków: obowiązkowe środki ostrożności

Czy etykiety muszą być zgodne z CPSR i PIF?

Tak. Ostrzeżenia na etykiecie wynikają z wniosku asesora bezpieczeństwa w części B CPSR, a wykaz składników musi odpowiadać recepturze w dokumentacji informacyjnej produktu (PIF). Jeśli miniaturka jest oddzielnym napełnieniem tej samej receptury, dane o jej opakowaniu i kompatybilności również muszą być uwzględnione. Wzór etykiety należy przechowywać w dokumentacji i aktualizować przy każdej zmianie grafiki. Nasz test specyfikacji mikrobiologicznych oraz, dla produktów wodnych, test obciążeniowy (challenge test) są wykonywane na produkcie w rzeczywistym typie opakowania, gdzie ma to znaczenie, dlatego prosimy poinformować nas, jeśli opakowanie próbki różni się od pełnowymiarowego.

Szybka lista kontrolna przed drukiem

1. Potwierdzić nazwę i adres w UE osoby odpowiedzialnej.
2. Wypisać wszystkie obowiązkowe elementy i zaznaczyć, które mieszczą się na opakowaniu.
3. Zdecydować, gdzie trafi reszta: kartonik, etykieta rozkładana, ulotka, zawieszka.
4. Dodać symbol otwartej dłoni, jeśli informacje znajdują się gdzie indziej.
5. Sprawdzić trwałość lub PAO na podstawie danych z badań.
6. Sprawdzić, czy kod partii jest czytelny i trwały.
7. Sprawdzić wymogi językowe dla każdego kraju docelowego.
8. Porównać wykaz składników z ostateczną recepturą.

Najczęściej zadawane pytania

Czy mogę oznakować małe opakowania kosmetyków samą nazwą marki?

Nie. Sama nazwa marki nie wystarcza. Opakowanie zwykle wymaga co najmniej danych osoby odpowiedzialnej, oznaczenia partii oraz symbolu PAO lub daty, a resztę podaje się na opakowaniu zewnętrznym lub dołączonej ulotce.

Czy bezpłatne próbki wymagają wykazu składników?

Zasadniczo tak. Bezpłatne próbki są zwolnione z informacji o zawartości, ale nie z wykazu składników. Jeśli nie mieści się on na saszetce, może znaleźć się na dołączonej lub związanej z nią karcie, z symbolem odsyłającym na próbce.

Czy w Wielkiej Brytanii przepis jest inny?

Wielka Brytania stosuje własną zachowaną wersję przepisów, z brytyjską osobą odpowiedzialną i brytyjskim adresem, dlatego etykietę należy sprawdzić osobno dla każdego rynku.

Najważniejsze wnioski

• Rozmiar nie jest usprawiedliwieniem: każdy obowiązkowy element musi pojawić się w dozwolonym miejscu.
• Na wykaz składników i ostrzeżenia należy użyć opakowania zewnętrznego, ulotki lub etykiety rozkładanej, a symbol otwartej dłoni do nich odsyła.
• Wyłączenia dla próbek i opakowań poniżej 5 g lub 5 ml dotyczą wyłącznie informacji o zawartości.
• Trwałość, PAO i ostrzeżenia muszą być poparte Państwa dokumentami bezpieczeństwa.