Wymogi etykietowania kosmetyków w UE: pełna lista kontrolna

Kosmetyk może mieć doskonałą formułę, a mimo to zostać zatrzymany na granicy lub wycofany z półki z powodu swojego opakowania. Wymogi dotyczące etykietowania kosmetyków w UE są surowe, szczegółowe i kontrolowane przez organy nadzoru rynku. Ten poradnik przekształca je w przejrzystą listę kontrolną, którą można przekazać projektantowi, zanim projekt trafi do druku.

Krótka odpowiedź

Zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 każdy kosmetyk sprzedawany w UE musi zawierać: nazwę i adres osoby odpowiedzialnej, kraj pochodzenia w przypadku importu, zawartość nominalną, datę minimalnej trwałości lub okres po otwarciu, środki ostrożności dotyczące stosowania, numer partii, funkcję (o ile nie jest oczywista) oraz wykaz składników. Tekst musi być nieusuwalny, łatwo czytelny i widoczny, w języku wymaganym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest sprzedawany.

Kto i skąd: osoba odpowiedzialna i pochodzenie

Etykieta musi zawierać nazwę lub nazwę zarejestrowaną oraz adres osoby odpowiedzialnej, czyli firmy mającej siedzibę w UE, która odpowiada za produkt. Jeśli adresów jest kilka, należy wyróżnić ten, pod którym dostępna jest dokumentacja informacyjna produktu. W przypadku produktów importowanych spoza UE należy również podać kraj pochodzenia. Dystrybutor sprzedający produkt pod własną marką zwykle staje się osobą odpowiedzialną, o czym wspomina także nasz przegląd dotyczący CPSR, ponieważ raport bezpieczeństwa należy do tej roli.

Przeczytaj też Jak oznakować małe opakowania kosmetyków i próbki

Ile: zawartość nominalna

Zawartość w chwili pakowania należy podać w jednostkach masy lub objętości. Masę stosuje się dla ciał stałych i półstałych, takich jak kremy i balsamy, a objętość dla płynów, zgodnie ze zwykłą praktyką handlową. Wyjątki istnieją dla bardzo małych opakowań (poniżej 5 g lub 5 ml), bezpłatnych próbek, opakowań jednorazowych i towarów zwykle sprzedawanych na sztuki, ale każdy przypadek należy sprawdzić, zamiast zakładać. Jeśli produkt jest sprzedawany w opakowaniu zbiorczym, zawartość każdej pojedynczej sztuki nadal powinna być jasna.

Jak długo: minimalna trwałość lub okres po otwarciu

Istnieją dwa różne systemy datowania, a wybór zależy od trwałości produktu:

• Data minimalnej trwałości (najlepiej zużyć przed końcem): wymagana, gdy produkt jest trwały przez 30 miesięcy lub krócej. Używa symbolu klepsydry lub słów „najlepiej zużyć przed końcem”, po których następuje miesiąc i rok albo dzień, miesiąc i rok.
• Okres po otwarciu (PAO): oznaczany symbolem otwartego słoika i liczbą miesięcy, dla produktów, które pozostają trwałe dłużej niż 30 miesięcy, ale mogą ulegać degradacji po otwarciu.

Produkty trwałe dłużej niż 30 miesięcy nie wymagają daty, ale nadal trzeba umieć wykazać tę trwałość. Właśnie to wspiera badanie stabilności. Te same dowody stanowią część dokumentacji produktu. Bezpieczeństwo mikrobiologiczne podczas użytkowania jest poparte danymi dotyczącymi konserwacji, takimi jak challenge test.

Środki ostrożności i ostrzeżenia

Każdy szczególny środek ostrożności dotyczący stosowania musi znaleźć się na etykiecie. Obejmuje to brzmienia wymagane przez załączniki do rozporządzenia, na przykład dla farb do włosów, niektórych konserwantów i filtrów UV oraz dla produktów przeznaczonych wyłącznie do użytku profesjonalnego. Ostrzeżenia powinny być w języku rynku i możliwie jak najbliżej sformułowań z załącznika. Gdy coś nie mieści się na małym opakowaniu, etykieta może odsyłać do ulotki, zawieszki, taśmy lub karty z użyciem symbolu dłoni wskazującej ulotkę. Oceniający bezpieczeństwo wymienia ostrzeżenia wynikające z formuły w części B CPSR, dlatego projekt opakowania należy dopasować do raportu.

Przeczytaj też Funkcja kosmetyku na etykiecie: kiedy trzeba ją podać

Identyfikowalność: numer partii

Numer partii lub serii albo inne oznaczenie identyfikujące cykl produkcyjny musi znajdować się zarówno na pojemniku, jak i na opakowaniu zewnętrznym. Jeśli z przyczyn praktycznych jest to niemożliwe, wystarczy podać go na opakowaniu. Numer partii musi być powiązany z Państwa dokumentacją produkcyjną zgodną z dobrą praktyką produkcyjną, ponieważ to on umożliwia wycofanie produktu i o niego inspektor zapyta w pierwszej kolejności.

Funkcja produktu

Należy podać, do czego produkt służy, chyba że jego prezentacja już to wyjaśnia. Wystarczy „krem na noc” lub „szampon”. Produkt o niejasnej nazwie lub nietypowym zastosowaniu, taki jak balsam wielofunkcyjny, powinien wskazywać, co robi. Funkcję należy utrzymać spójną z deklaracjami: opisanie kosmetyku jako leczącego chorobę przesuwa go w stronę obszaru produktów leczniczych i powoduje inny problem prawny.

Wykaz składników

Wykaz poprzedza słowo „Ingredients” lub jego odpowiednik w języku rynku. Składniki podaje się w kolejności malejącej według masy w chwili dodania, a te poniżej 1% mogą następować w dowolnej kolejności. Barwniki umieszcza się na końcu, w dowolnej kolejności, z użyciem numeru Colour Index lub nazwy z załącznika IV. Należy używać nazw INCI ze wspólnego glosariusza składników Komisji lub z bazy CosIng, a nanomateriały oznaczać dopiskiem „[nano]” po nazwie. Kompozycję zapachową deklaruje się jako Parfum, z osobno wymienionymi alergenami zapachowymi powyżej progów określonych w załączniku III. Te zasady wyjaśniamy krok po kroku w naszym poradniku o wykazach INCI. Wykaz może znajdować się na pojemniku, na opakowaniu zewnętrznym lub na dołączonej ulotce, gdy się nie mieści.

Przeczytaj też Ostrzeżenia na etykietach kosmetyków: obowiązkowe środki ostrożności

Wymogi językowe

Język obowiązkowych informacji określa każde państwo członkowskie, zwykle jest to język urzędowy rynku. Niektóre kraje akceptują angielski dla części informacji, inne nie. Jeśli sprzedają Państwo w całej UE, wielojęzyczne etykiety lub opakowania dla poszczególnych krajów należy zaplanować z wyprzedzeniem. Symbole takie jak otwarty słoik i klepsydra pomagają, ale nigdy nie zastępują wymaganego tekstu. Każde tłumaczenie musi być zgodne, ponieważ brak ostrzeżenia w jednym języku jest naruszeniem na tym rynku.

Prezentacja: czytelność i rozmieszczenie

Informacje muszą być nieusuwalne, łatwo czytelne i widoczne. W praktyce oznacza to rozsądną wielkość czcionki, silny kontrast i brak tekstu ukrytego pod załamaniami lub szwami. Rozporządzenie nie określa minimalnej wysokości znaków, ale organy oceniają czytelność na rzeczywistym opakowaniu, dlatego projekt należy sprawdzić na gotowym produkcie.

Etykiety a deklaracje

Deklaracje na opakowaniu, takie jak „hipoalergiczny”, „testowany dermatologicznie” lub „do skóry wrażliwej”, nie należą do listy obowiązkowej, ale są częścią etykiety i podlegają ocenie na podstawie rozporządzenia w sprawie deklaracji (UE) nr 655/2013. Każda wymaga dowodów w dokumentacji produktu. Badanie dermatologiczne, takie jak nasz test płatkowy, jest typowym uzasadnieniem sformułowań dotyczących tolerancji, ale wspiera wyłącznie to, co badanie faktycznie zmierzyło.

Częste błędy

• Brak adresu w UE. Sam adres firmy spoza UE nie wystarcza.
• Zły symbol daty. Pomylenie klepsydry z otwartym słoikiem.
• Nieaktualne ostrzeżenia. Brzmienie z załączników się zmienia, a stare zapasy wydrukowanych pudełek zachowują stary tekst.
• Błędy w kolejności składników. Wymienianie w kolejności alfabetycznej lub według znaczenia marketingowego zamiast według masy.
• Brak alergenów. Perfumy są obecne, ale brak nazwanych alergenów powyżej progu.

Lista kontrolna do wydruku

1. Nazwa osoby odpowiedzialnej i adres w UE, a w przypadku importu także pochodzenie.
2. Zawartość nominalna w gramach lub mililitrach.
3. Data z klepsydrą lub PAO z otwartym słoikiem, zgodnie z danymi o stabilności.
4. Ostrzeżenia i środki ostrożności z raportu bezpieczeństwa i załączników.
5. Numer partii na każdej sztuce i opakowaniu zewnętrznym.
6. Funkcja, jeśli nie jest oczywista.
7. Pełny wykaz składników INCI, w tym nazwane alergeny i [nano].
8. Właściwy język dla każdego rynku docelowego.

Najczęściej zadawane pytania

Czy mogę umieścić składniki na ulotce?

Tylko wtedy, gdy z przyczyn praktycznych nie można ich umieścić na pojemniku ani opakowaniu. Wówczas ulotka, etykieta, taśma, zawieszka lub karta może je zawierać, a na opakowaniu umieszcza się symbol dłoni wskazującej ulotkę.

Czy kosmetyki wymagają oznaczenia CE?

Nie. Kosmetyki nie noszą oznaczenia CE. Zgodność wykazuje się raportem bezpieczeństwa, dokumentacją produktu i zgłoszeniem do CPNP.

Czy etykieta musi być w języku lokalnym?

Informacje obowiązkowe, takie jak ostrzeżenia, funkcja i data, muszą być zgodne z przepisami językowymi każdego państwa członkowskiego. Należy sprawdzić każdy rynek, na którym prowadzą Państwo sprzedaż.

Najważniejsze wnioski

• Art. 19 wymienia pozycje obowiązkowe. Brak którejkolwiek czyni produkt niezgodnym z przepisami.
• Daty i ostrzeżenia na etykiecie muszą być poparte danymi o stabilności i raportem bezpieczeństwa.
• Składniki podaje się według INCI, w kolejności malejącej według masy, z oznaczeniem alergenów i nanomateriałów.
• Projekt należy sprawdzić na gotowym opakowaniu i w każdym języku przed drukiem.